Stutta útgáfan: Gredda, spunagleði og áhugi er ekki ávísun á fína mynd, en Webcam reynir.
Kræst, hvað hún reynir.

 

 

Langa útgáfan:

Það sést svo greinilega að Webcam er mynd gerð af nýrri kynslóð indí-kvikmyndagerðarmanna sem hefur lítið fengið að spreyta sig héðan áður, sérstaklega með umfjöllunarefnið sem hún hefur tekið að sér. Þetta er jákvætt, því ef eitthvað er líka velkomið að sjá fleiri myndir um ungt fólk í borginni frekar en sífelldar tuggur um gamalmenni á sveitabæjum.

Þetta er mynd sem er svo morandi í fingraförum leikstjóra síns og handritshöfundar, Sigurðar Antons, gæja sem vantar alls ekki eldmóðinn hjá til að reyna að hugsa stórt út fyrir lítinn ramma. Hann gæti gert eitthvað ásættanlegt í framtíðinni og ekki síður með aðeins meira fjármagn. Webcam sýnir þau merki í smáum skrefum að hér er maður sem sýnir persónudýnamík, samböndum og samspili mikinn áhuga en niðurstaðan nær ekki alveg að hanga saman. Fjarri því.

Pínu gredda, lítið sjokk og minna bit. Webcam er víst önnur mynd Sigurðar á eftir hinni lítt(…sem ó)séðu Ísabellu, og hún býr yfir sterkt kómískri kaldhæðnisrödd og fær plús fyrir forvitnilegt viðfangsefni. Framleiðslugæðin eru þó að mestu leyti viðvaningsleg (og leikarar stundum úr fókus! eða illa lýstir…) og myndin er í algerri handaglímu við sjálfa sig um hvort hún eigi að vera stefnulaus, léttgróf kómedía eða „raunsæ“ og opin vináttusaga með meiru.

webcam-camgirl

Robert Altman sagði einu sinni að fyrsta sena vandaðrar bíómyndar á að segja þér allt sem þú þarft að vita um söguna. Webcam hefst allavega á því að Rósalind, sögupersóna myndarinnar, fær brundslettu fljúgandi beint í andlitið – fyrir kómískan effekt, og þar með er subbulegi „sannleikstónninn“ gefinn. Ég kann að meta ömmufælandi attitjúdið hennar en ekki hve klofin og flöt myndin getur orðið fljótt. Það hrindir líka fljótt frá hvað framleiðslugæðin eru ljót á tíðum – og litapallettan er alveg úti á túni – og EQ’ið á hljóðinu hefði mátt þola aðra yfirferð, eða fimm.

Sagan er fókuslaus og ósamkvæm sér sjálfri; hrjáð af nákvæmlega þeirri sýniþörf sem hún gerir svo mikið grín að, þykist vera einlæg og snýr svo út úr öllu með tilgerðarlega „súbversívum“ og hæðnislegum samtölum, og gallinn er að langflestar persónurnar (sem eru ekki alveg til fyrirmyndar á pappír) hljóma oft allar eins og þær komi frá sama pennanum. Þematík efniviðarins virðist einnig vera endalaust fiskandi eftir einhverju til að grípa utan um.

824533

En þegar Webcam virkar þá er það vegna þess að leikararnir eru flestir trúverðugir eða gæddir fyndnum (og stundum alls-ekki-svo-fyndnum) persónuleikum. Hún spilar sig líka eins og hún hafi spikfeitt hjarta en hefur ekki alveg hugmynd um hvernig hún á að vinna fyrir því – sem er mestu leyti því að kenna að aðalpersónunni er vísindalega ómögulegt að halda með, þykja vænt um eða skilja til fulls.

Það er aldrei byggt nægilega vel upp af hverju Rósalind ákveður að taka þetta djobb eins og ekkert sé sjálfsagðara, annað en að hafa upplifað það nokkrum sinnum að láta góna á sig. Handritið varpar heldur ekki neitt merkilegu ljósi á gægjukúltúrinn sem hún fjallar um. Allt camgirl-stússið hjá Rósalind verður meira farið að virka eins og uppfylling því lengra sem á líður.

Rósalind þráir að vera séð og metin fyrir galla sína en handritið málar hana oft sem tillitslausan hræsnara sem tekur hvorki spennandi né trúverðuga þróun. Og allur sjarmi sem kemur frá henni er ekki frá því hvernig hún er skrifuð, heldur hvernig Anna Hafþórs lifa sig inn í hlutverk sem er eins krefjandi og það er tvívítt. Betri er Telma Rut Jóhannesdóttir sem leikur æskuvinkonu Rósalindar, Agú. Það eru blíðari aspektar við hennar karakter sem gefur myndinni eitthvað líkingu við tilfinningakraft en báðar smella einnig með helfínu samspili sem styrkir myndina mest – eða þ.e.a.s. þangað til að handritið minnir okkur á það að tónninn er með bráðaofnæmi fyrir pjúra einlægni. Ef myndin tekur ekki karakera sína eða ströggl þeirra alvarlega, af hverju eigum við þá að gera það?

Hér um bil allir aðrir koma ekki út eins og annað en sketsakarakterar; Júlí Heiðar, Ævar Már Ágústsson og m.a.s. Gunnar Helgason sem er reyndar skítsæmilegur, áður en hann hverfur úr myndinni eftir miðbikið…

2f302c0c9c7ddda25632da8457293da3

Ég hef alltaf verið fylgjandi því að íslenskar bíómyndir mættu oftar leyfa sér að spilast lengur út en þessar stöðluðu 90 mínútur ef þær hafa einhverju við innihaldið að bæta. Webcam býr til þægilegt svigrúm fyrir leikara sína og hefði ýmislegt getað spunnið úr þessum tíma ef hún hefði ekki svona oft misst sig í yfirdrifnum og teygðum uppfyllingarsenum, oftast þá með pínlega langdregnum bröndurum sem valda því að framvindan snarstoppar (gestahlutverk leikstjórans og framleiðandans voru beyond pínleg).

Tímahoppin í sögunni eru líka djókur, og það leynir sér varla að myndin hefur verið skotin á stuttum tíma, og um hávetur… á jólatíma. Sagan gerist yfir rúmt ár (og viti menn, aldrei neitt sýnt frá sumrinu! Við stökkvum bara úr bláköldu vori yfir í haust, svo jól, svo aftur haust, svo áramót). Það er tímapunktur þar sem mér leið eins og myndin væri að klárast, og á tímapunkti þar sem hefði verið sniðugt að slútta henni. En hún heldur áfram og græðir minna á því (fyrir utan þegar handritið kommentar loksins á einhverjar afleiðingar sem gætu fylgt þessum lífsstíl Rósalindar… í smástund).

Ef Webcam hefði verið þokkalega samsett í tæknivinnslu hefði verið hægt að kalla hana propper bíómynd, en þegar hljóð og mynd er oftar en ekki eins og tekið úr slæmu árshátíðarvídeói er erfitt að afskrifa ekki myndina sem hreina og beina tilraun að… einhverju. „Sagan“ virkar a.m.k., ekki til fulls – þó svo að nokkrir brauðmolar feli góðar ásetningar í sér og fyrir mitt leyti missir stór ef ekki stærsti hluti af húmornum marks. Það jákvæðasta sem ég get sagt er að þú gætir örugglega tekið fæl þessarar bíómyndar sjálfur, lagað hljóðið og stytt innihaldið niður í hálftíma max. Þá fyrst værum við með eitthvað í lagi – eða rétt svo.