Hvað er það sem gerir góðan, eða eftirminnilegan, bíómyndatitil?
Stundum er það einfaldleikinn sjálfur, eitthvað á borð við The Thing eða Alien; tvö dæmi um titla sem segja allt sem þarf í einu orði. Sumir titlar eru einfaldlega bara svo svalir, eins og t.d. There Will be Blood og A Fistful of Dollars, titlar sem láta myndina hljóma eins og hún sé virkilega “badass”. En oft eru eftirminnilegustu titlarnir þeir skrítnustu og klikkuðustu sem láta mann halda að kvikmyndagerðarmenninir hafi verið á einhverjum mjög sterkum efnum en láta mann um leið virkilega vilja sjá myndina, í þeirri von að hún verði jafn æðislega steikt og titillinn eða bara til að trúa því að mynd með slíkum titli hafi yfir höfuð verið framleidd.

Þessi listi inniheldur þær tíu myndir sem hafa hæsta “verð’að sjá’ana” faktorinn af þeim öllum bara fyrir titilinn, tíu bestu klikkuðu titlarnir svo að segja. Sumir titlar eru tjúllaðir en aðeins of kjánalegir til að gera mann spenntan (Dæmi: Cannibal Women in the Avocado Jungle of Death). En þessir tíu titlar voru nóg til að gera allavega mig gríðarlega spenntan til að sjá myndirnar bara fyrir titilinn einn og sér. Þetta eru ekki allt góðar myndir á þessum lista (sumar þó frábærar) en þær hafa allar alveg snarklikkaða titla.

 

Faster Pussycat! Kill! Kill! (1965)

Margar af myndum Russ Meyer höfðu snargeggjaða titla á borð við Supervixens og Mondo Topless, en þessi er klárlega sé besti. Myndin sjálf er stórfurðuleg og afar “campy”, ágætis sakbitin sæla og fyrir löngu orðin stórmerk költ mynd. Meyer var alræmdur fyrir að gera myndir með íturvöxni kvenfólki í aðalhlutverki, og þessi var engin undatekning. Tura Satana er ógleymanleg í einu aðalhlutverkinu sem Varla, einn mesti kvennagli kvikmyndasögunnar. Frammistaða hennar dugir ein til að gera þessa mynd virði þess að sjá.

 

 

Killer Condom (1996)

Líklega halda flestir að mynd með þennan titil sé lítið meira en sniðugur titill en í raun er hún í alvörunni alls ekki svo slæm. Þessi mynd er jafn furðuleg og titilinn og auk þess þýsk framleiðsla og er á þýsku, þrátt fyrir að gerast í New York! Eins og titillinn gefur til kynna fjallar hún um morðóðan smokk sem gengur laus í New York og samkynhneigði einkaspæjarinn Luigi Mackeroni fer á stúfana og reynir að stöðva smokkinn illa.

 

Sweet Sweetback’s Badasssss Song (1971)

Titlar gerast varla svalari/klikkaðri en þessi og myndin er alveg jafn “batshit” og titillinn gefur til kynna. Hún er líka merkileg í kvikmyndasögunni fyrir að hafa markað upphafið á “Blaxploitation” stefnunni. Myndin var innblásin af reiði leikstjórans Melvin Van Peebles gegn kynþáttahatri í Bandaríkjunum og byrjar á titilspjaldi sem segir: “Starring: The Black community”. Áhorfandinn er kynntur fyrir ungum Sweetback að missa sveindóminn aðeins 13 ára með vændiskonu (leikinn af syni leikstjórans, sjálfum Mario Van Peebles). Svo er hoppað fram í tímann og Sweetback orðinn fullorðinn melludólgur sem er á flótta frá “the man”.  Þetta er “low-budget” mynd með lélegu hljóði og enn verri lýsingu, en Peebles bætir upp fyrir það með því að leika sér gríðarlega mikið með formið og minnir stillinn á frönsku nýbylgjuna og endurspeglar um leið vel reiðan boðskapinn.

 

 

Surf Nazis Must Die (1987)

Þessi alræmda mynd úr smiðju Troma Films er eiginlega frekar vond, þrátt fyrir þennan æðislega titil. Fyrir utan (SPOILER) hlutann þar sem hetja myndarinnar, Leroy, er drepinn og móðir hans ákveður að hefna sín. Sérstaklega atriðið þar sem hún stingur byssu upp í munn skúrksins og segir “Let me give you a taste of mama’s home cookin’” og skýtur hann svo! En annars er þetta frekar leiðinleg mynd, því miður…

 

 

Snakes on a Plane (2006)

Þessi var svolítil vonbrigði. Þetta er eflaust æðislegasti titill á stórri Hollywood mynd sem til er, en því miður er myndin sjálf bara ágæt. Einstaka sinnum náði hún sömu hæðum og titillinn en að mestu er hún frekar mikil meðalmynd og það er aðallega frammistöðu Samuel L. Jackson og einfaldlega hreinnar geðveiki hugmyndarinnar að þakka að myndin virkar yfir höfuð. Oh jæja…

 

 

Bring Me the Head of Alfredo Garcia (1974)

Sam fucking Peckinpah! Þetta er hugsanlega uppáhalds kvikmyndatitillinn minn. Myndin sjálf er líka mjög góð en ekki alveg jafn góð og titillinn, né heldur besta mynd Peckinpah (það ku vera The Wild Bunch). En engu að síður mynd sem er virði þess að sjá, vestraleg mynd sem gerist í nútímanum (þegar hún var gerð) og stútfull af trylltu ofbeldi, enda ekki annað hægt með svona titil.

 

 

The Fearless Vampire Killers or: Pardon Me, But Your Teeth Are in My Neck (1967)

Á meðan flestir myndir Polanski innihalda oft mjög svartan húmor þá er þetta ein af fáum myndum Polanski sem getur talist vera hrein grínmynd. Hún er ennþá nokkuð skondin í dag þó hún hafi kannski elst neitt rosalega vel, en titillinn er samt örugglega það fyndnasta við hana.

 

 

Vampyros Lesbos (1971)

Þessa hef ég ekki séð og skilst hún sé í raun ekki svo góð (trailerinn lofar heldur ekki mjög góðu). En titillinn einn og sér er nóg til þess að ég tel mig verða að sjá hana einn daginn áður en ég dey. Á Wikipedia er henni lýst sem “erótískri hrollvekju” og hún var víst innblásin af smásögu eftir Bram Stoker, höfund Drakúla. Einn gagnrýendna “blurb” lýsir þessari mynd eflaust best: “if you like a little soft gore with your soft core, this is the movie for you.”

 

 

Sick: The Life & Death of Bob Flanagan, Supermasochist (1997)

Þessi mynd er ekki fyrir viðkvæma (í einu atriði sjáum við Bob Flanagan negla nagla í gegnum liminn á sér, svo dæmi sé tekið) en ef þú höndlar hana þá er þetta í raun frábær mynd. Hrífandi portrett af hvað felst í því að vera masókisti, og líka innsýn inn í sjúkdóm sem flestir vita lítið um þar sem Flanagan þjáist af “cystic fibrosis”. Svo var Bob Flanagan líka bara frekar nettur gaur, þrátt fyrir allt (hann lést stuttu áður en myndin kom út).

 

 

Eternal Sunshine of the Spotless Mind (2004)

Í senn kandídat fyrir keppnina um einn besta kvikmyndatitil allra tíma og um leið líklega skrítnasti titillill á mynd með stórstjörnu í aðalhlutverkinu. Og þetta er auðvitað algjörlega frábær mynd, jafn falleg og skrítin og titillinn og henni tekst bæði að vera þunglyndisleg og full vonar. Af hverju getur Charlie Kaufman ekki verið aðeins afkastameiri?

 

 

Sérstök útnefning: Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb (1964)

Auðvitað varð þessi mynd að vera með. Hún er fyrir löngu orðin klassík en þetta er ennþá líklega steiktasti titill sem stór Hollywood mynd eftir virtan leikstjóra og full af stórstjórnum hefur nokkurn tíma haft. Það væri gaman ef draumasmiðjan myndi senda frá sér fleiri titla með skrítnum titlum á borð við þennan.

 

Fleiri góðir titlar: Being John Malkovich, Caligula Reincarnated as Hitler, The Incredibly Strange Creatures Who Stopped Living and Became Mixed-Up Zombies!!?, The Man Who Loved Cat Dancing, Killer Klowns From Outer Space, Killer Tomatoes Eat France!, Tromeo and Juliet, Hobo With a Shotgun, A Pigeon Sat on a Branch Reflecting on Existence og The Strange Color of Your Body’s Tears.

 

Hvað er þinn uppáhalds skrítni titill?

 

Þessi grein var upphaflega birt á filmophilia.com á ensku, skrifuð af undirrituðum sem þýddi hana og uppfærði fyrir vefinn.