Þegar fyrsta Iron Man myndin kom í bíó á sínum tíma, sumarið 2008 nánar til tekið, er öruggt að segja að nördaheimurinn og gagnrýnendur hafi logað af ánægju. Skiljanlega svosem… Hún var fyrsta myndin (á þeim tíma…) frá glænýja Marvel-stúdíóinu og kom ferli leikarans Robert Downey Jr. á ról sem aldrei fyrr.

Persónulega var ég aldrei á meðal þeirra sem náði ‘hæpinu’ samt. Myndin situr enn með 94% á Rotten Tomatoes, 79% á Metacritic og jafnvel ennþá í dag telja margir hana vera eina af betri myndum Marvel kanónunnar.
Ég kom því bara aldrei úr hausnum mínum hvað meirihluti myndarinnar var kunnuglegur (…eða illa skrifaður).

En áður en leikstjórinn Jon Favreau lagði í að starta þessari seríu hafði hann hrósað Chris Nolan stíft og opinberlega fyrir að hafa endurmótað ofurhetjuflötinn með Batman Begins fyrir DC…
… þannig að hann ákvað að gera akkúrat það sama fyrir Marvel. Bara í léttari dúr.

(Tekið úr Bíótals-gagnrýninni fyrir Iron Man 2, birt 2010 – þulur er Sindri Gretars)